دیروز می شوم که بیایی
همه چیز به طرز احمقانه ای تکراری شده ،حتی نفس هایی که میان و میرن ، حتی تپش های قلب که از روی قفسه سینه حس می کنم .
امروز تو صفحه ی اینستای یکی از دوستام نوشته بود:
طرز خودکشی در هرکس منحصر به خودشه
یکی دیگه آرزویی نمی کنه
یکی به تحصیل ادامه نمیده
یکی دیگه به خودش نمی رسه
یکی دیگه از خودش عکس یادگاری نمی گیره
یکی دیگه محبت نمی کنه
یکی دیگه محبت نمی پذیره و ...
اینگونه است که اکثر آدمها در سی سالگی می میرند و در هشتادسالگی دفن می شوند...
پ.ن:این متن رو خوندم و دیدم من با تمام این ها خودکشی کردم ،دیدم تو این سال ها مردم و قرار هست بعد تر ها به خاک سپرده بشم...
این پست رو با آهنگ " چرا من " علی عبدالملکی گوش کنید ...